Een ongeluk en Albertus

Elke dag vraagt de redactie van de UK zich af: Waar schrijven we over, waarom schrijven we erover en hoe? Een kijkje achter de schermen.

Afgelopen weekeinde berichtte de Universiteitskrant over een triest ongeluk; een 19-jarige studente was tijdens een feestje van vijf meter hoogte uit een raam gevallen en ernstig gewond opgenomen in het ziekenhuis. In dat nieuwsbericht meldden we ook dat zij lid zou zijn van studentenvereniging Albertus.

Niet iedereen nam dat laatste ons in dank af.

‘Willen jullie zo vriendelijk zijn om de volstrekt niet ter zake doende opmerking over het mogelijk lidmaatschap van een studentenvereniging van het slachtoffer uit het bericht verwijderen? Ik stoor me hier aan, omdat het één in geen enkele relatie tot het ander staat’, schreef iemand.

Een andere reactie: ‘Stel, het slachtoffer was/is lid van een korfbalvereniging, of van een volksdansclub, dan was dat vast niet vermeld in de UK. Studentenverenigingen zoals Vindicat of Albertus Magnus staan om om geheel andere redenen in de belangstelling en het is dan gemakkelijk voor een journalist om – sensatiebelust, vind ik – een volkomen loze koppeling te maken.’

Journalistieke vraag

De journalistieke vraag die hier wordt gesteld is deze: is het voldoende te melden dat tijdens een feest iemand uit een raam is gevallen? Heeft de lezer baat bij die informatie over het lidmaatschap? Zou het bericht onbegrijpelijk zijn zonder?

Ik kan tot op zekere hoogte de kritiek wel begrijpen. Zo op het eerste gezicht zeg je: nee, het lidmaatschap (van wat voor club of vereniging dan ook) heeft niks te maken met het trieste ongeluk en geeft de lezer evenmin informatie om een en ander beter te begrijpen.

Plicht

Maar er zijn ook andere afwegingen. Als journalist wil je je lezer – en dat is ook onze plicht – zoveel mogelijk informatie geven. Dus ja, we melden dat ze een vrouw is (waarom geen persoon/iemand?), wat haar leeftijd is (maakt dat wat uit?), de hoogte waarvan ze viel en de plek des onheils.

Die benadering is wel degelijk te verdedigen, al geef ik direct toe dat zulke keuzes soms arbitrair zijn. En ‘sensatiebelust’ was hier geenszins de bedoeling, overigens.

De kritische noten begrijpen we echter heel goed. De volgende keer zullen we nog zorgvuldiger afwegen welke informatie met de lezer moet en kan worden gedeeld.

Rob Siebelink, hoofdredacteur Universiteitskrant

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here