Corona

Studenten hebben al genoeg shit op te lossen

Waarom Fay naar feestjes gaat

Studenten krijgen de schuld van de snel oplopende coronabesmettingen. Maar hoe eerlijk is het dat jongeren hun leven moeten omgooien voor een virus dat hen nauwelijks treft? ‘Wij zijn het die ons land straks uit de crisis moeten helpen’, zegt student-redacteur Fay.

Door Fay van Odijk

23 september om 11:58 uur.
Laatst gewijzigd op 22 november 2020
om 16:16 uur.

By Fay van Odijk

september 23 at 11:58 AM.
Last modified on november 22, 2020
at 16:16 PM.

Fay van Odijk

Ineens was het wel heel dichtbij. Vrijdagavond was ik een beetje verkouden. Zaterdag was ik snipverkouden. Zondag had ik koorts. Oeps. Het zal toch niet?

Aan de ene kant had ik de hele week gedronken. Dus – dacht ik – mijn weerstand is naar de klote. Tuurlijk ben ik ziek. Maar toen hoorde ik dat mijn huisgenoot wel héél lang dichtbij een vriendin was geweest die positief getest was. Zij testen. Ik testen.

Mijn huisgenoot was wel positief – al had ze eigenlijk geen klachten. En ineens dacht ik: ik kan toch niet mijn collega’s hebben aangestoken op de redactie? We hielden toch netjes afstand? 

Ik testte negatief. 

Maar toch. Het had gekund. En laten we eerlijk zijn, ik heb heel wat coronaregels gebroken de laatste weken. Tijdens de KEI-week was ik elke dag wel op een huisfeest. Ik ga regelmatig drinken in de Poelestraat en ja, dan gaan we aan het eind van de avond nog naar een ander huis. In een klein groepje, maar toch. Anderen gaan naar de Warhol, Sunny Beach. Daar kun je gewoon dansen als je wilt. 

Politie

En dan is er dat huisfeest bij de Westerhaven, met, pak hem beet, zestig andere studenten, waaronder mijn huisgenoten. Het is heerlijk om iedereen weer te zien en heel even te doen alsof er niks aan de hand is. En dan wordt er aangebeld. 

Blijkbaar waren we wat al te enthousiast, want rond een uur of twee ’s nachts staat de politie voor de deur. Wij zijn op dat moment nog boven in de GK. 

We duiken een hoogslaper in en blijven doodstil liggen

‘Iedereen naar beneden’, roept een jongen. Mensen staan op, maar ze gaan niet naar de voordeur. In plaats daarvan proberen ze weg te komen via de tuin. Ze klimmen over schuttingen, terwijl ik me achter een pingpongtafel buiten verstop. Ondertussen praat een van de jongens die in het huis woont met de politie.

Dan loopt een agent met zijn zaklamp de tuin in: we zijn er gloeiend bij. Opeens sta ik naast mijn huisgenoot in de rij voor de voordeur, waar de politie namen en BSN-nummers noteert. We kijken elkaar aan en duiken een slaapkamer met hoogslaper in. Het volgende moment vinden we onszelf terug in het bovenste bed met drie anderen en blijven doodstil liggen. Ondertussen knijpen we in elkaars hand, want niemand wil die torenhoge boete en al helemaal geen strafblad. 

De politie neemt de stereo in beslag en verzamelt persoonsgegevens. Het duurt zeker een half uur voor we weer tevoorschijn durven te komen. Later, op straat, kom ik in groepjes de meesten weer tegen, sommigen met moddervlekken en gaten in de broeken. Is dit echt de enige manier voor studenten om weer een beetje een studentenleven te kunnen hebben?

Voorzichtig

Een half jaar lang hebben we ons zo goed mogelijk aan de regels gehouden. Ik heb tweeënhalve maand in mijn ouderlijk huis in Rotterdam doorgebracht, omdat mijn broertje corona had. Toen ik terugkwam, was ik voorzichtig. Ik zag alleen mijn huisgenoten, we gingen in tweetallen naar de supermarkt. We letten op. Ik wilde ook niet mijn ouders, opa en oma en anderen die deel uitmaken van de risicogroep in gevaar brengen. 

Drie keer kuchen en de meeste studenten zijn er weer bovenop

Maar na al deze maanden wil ik ook weer enigszins normaal kunnen leven. Het virus vormt voor mij en mijn medestudenten niet echt een gevaar. Drie keer kuchen en een dag in bed en de meeste studenten zijn er weer bovenop. Wij bezetten geen bedden op de IC’s of in het ziekenhuis en ik blijf met klachten braaf thuis, in mijn kamer. 

Ik kies ervoor om mijn oma niet te zien, of anders buiten op anderhalve meter afstand, want ik weet wat het virus kan doen. Maar hoe we het aanpakken, dat is mijn eigen verantwoordelijkheid en die van mijn oma.

Premier Rutte en minister Hugo de Jonge stellen steeds dat studenten en jongeren de verantwoordelijkheid dragen voor het oplopende aantal besmettingen. Wij moeten ons steentje bijdragen, vinden ze en dat hebben we ook heel lang gedaan. We vinden heus niet dat we boven de regels staan.

Asociaal

Maar tegelijk zit het me niet lekker. Als ik boodschappen doe in de Albert Heijn of op de markt en netjes afstand probeer te houden, zijn het vooral de ouderen, en dus de risicogroep, die zich niks aantrekken van de afstandsregels en mij zonder schaamte omverlopen. Moet je je registreren in een café? De studenten scannen de code en vullen hun gegevens in, de ouderen zeggen: dit is niet verplicht en laten het erbij. Dan denk ik: wij doen dit toch voor jullie? Maar wij worden als asociaal neergezet. 

En dan nog iets: wij, de jongeren en de studenten, zijn degenen die het land straks uit de crisis moeten helpen. Wij zijn het die straks beginnen met werken in een ingestorte economie. Wij zullen dat moeten oplossen, samen met een klimaatprobleem. Maar zonder pensioen en mét een forse studieschuld.

Bij de torenhoge studiedruk komt nu ook nog slechter onderwijs

Wij proberen ons voor te bereiden op die toekomst én een beetje te leven. Maar we worden daar op allerlei manieren in belemmerd: we hadden al torenhoge studiedruk en oplopende schulden. We kregen daar digitaal onderwijs bij dat weliswaar goed bedoeld is, maar kwalitatief niet kan tippen aan het ouderwetse college. Onze stages zijn afgelast, of omgezet naar digitale varianten. Ons praktijkonderwijs ligt op zijn gat en we lopen maanden vertraging op. 

On hold

Maar ondertussen is het collegegeld hetzelfde en loopt onze studieschuld snel op. In veel gevallen hebben we ook nog eens maanden niet kunnen werken. En terwijl wij daarmee proberen te dealen, moeten we ook ons sociale leven on hold zetten voor een virus dat ons eigenlijk niet aangaat en zijn we asociaal.

Terwijl ik dit schrijf zit ik in de trein. Achter me praat een meisje met haar vriendin. Ze heeft een beetje last van haar keel. ‘Mijn moeder heeft tegen school gezegd dat ik buikpijn heb, omdat ze het eerst een paar dagen wil aankijken. Want ja, als ik ga testen, mag ik tien dagen niet naar school. Bovendien… het is toch vast gewoon een verkoudheid.’

Wie neemt er nu zijn verantwoordelijkheid niet?

In een eerdere versie van dit artikel stond café het Vaatje genoemd als een gelegenheid waar gedanst mag worden. Dat blijkt echter niet het geval.

Dit artikel heeft veel emoties opgeroepen. Lees in de rubriek Bij UKrant waarom de redactie ervoor koos om aandacht aan dit onderwerp te besteden.

English

33 REACTIES

  1. wat een mooi kwetsbaar en eerlijk verhaal, dit is wat er leeft en het is goed om dit ook onder de aandacht te brengen. Natuurlijk is het niet handig om naar een feest met zoveel mensen te gaan, maar o zo begrijpelijk. En ik vind het ook nogal kortzichtig om de studenten overal de schuld van te geven terwijl wij ouderen, ik ben 47, ons ook niet altijd aan alle regels houden. Ik denk dat we met elkaar in gesprek moeten en samen moeten uitvinden hoe we de anderhalve meter samenleving leefbaar kunnen houden in plaats van elkaar de schuld te geven.

  2. Beste Fay,
    Misschien toch tijd voor wat extra leesvoer:
    https://www.ad.nl
    /lezersbrieven
    /jongelui-hou-even-vol-
    en-je-kunt-over-een-jaartje-weer-helemaal-los~ad908aa8/
    (Maak er één lange URL van)
    of het Dagboek van Anne Frank,
    of Nacht und Nebel van Floris Bakels,
    of werk van G.L. Durlacher,
    of het verhaal van een jonge vrouw die wegens TBC tien (!) jaar in een sanatorium doorbracht voordat daar een middel tegen was,
    of zoveel meer.
    Je hebt kennelijk totaal geen enkel zinnig idee wat er allemaal in de echte wereld speelt, zoals de meeste mensen die na 1945 in Nederland geboren zijn en in Europa zijn gebleven, overigens.
    Er waren tijden en er waren en zijn landen waar op jou gedrag na dat illegale feestje door politie zou zijn gereageerd met “auf der Flucht erschossen”.
    En als respons op een van de reacties:
    Corona is wel degelijk de nieuwe pest, alleen met meer leeftijddiscriminatie.
    Zo was het voor ca. 1945/1950 wereldwijd met infectieziekten. En nu is het ook weer zo, hopelijk voor even (een of twee jaar). Wie daar niet mee kan omgaan en zo hard klaagt wegens tijdelijke ongemakken is zeker niet geschikt om in de toekomst een leiderschapsrol te vervullen. Van een echte leider verwacht je wel wat meer duurzaamheid (in de oude betekenis van het woord).

  3. The problem of this article is not the presented opinion, of course there is people that will share these thoughts and frustrations and it is really great that you talk about it, and of course there’s people that will disagree but all of that is ok. The problem of this article is its context and format, to talk about the most striking issues:
    First, from the beginning it is not clear that it is the author writing a comment on her personal situation, as the title(s) indicate something else. Additionally, she constantly generalizes and portrays her opinions as if she was representing all the students or “us young people” making it sound even less like her personal opinion. Further, Ukrant usually uses a different format to portrait the stories of individuals.
    Second, there is a detailed description of how the author hid from the police as she was breaking the corona rules and it reads like her showing off about her last crazy adventure to her peers. At first I could sort of sympathize, probably if I had somehow found myself in her shoes I would have done the same. However, even after having had the opportunity to reflect and write about it in a sober state, she’s standing proud about the rules she is breaking and doesn’t show any sign of remorse about it. On the contrary, she paints herself as a part of a long overdue resistance, indirectly encouraging others to engage in her behaviour.
    Third, we jump from one remotely related topic to the other. If you want to discuss the absence of parties and the impact on your mental health or social life do that. I do not understand how that relates to some elderly people not applying the rules at AH, someone taking the train because their mom is lying about their symptoms or this generation having to solve future problems. Other people obeying the rules does not mean you won’t have to social distance anymore and going to a party right now will not help you in any way to solve future issues. Unfortunately, the truth is noone can be blamed for the existence of the Virus and instead of trying to assign guilt we should do our best to face this pandemic together…

  4. Goed geschreven controversieel stuk vanuit het oogpunt van de student in tijden van Covid-19. Het is duidelijk dat het “feestje” hier als voorbeeld wordt gebruikt. Studenten ervaren de gevolgen van de maatregelen rondom Covid-19 op allerlei manieren waar een zorgeloze feestende studententijd inderdaad onder valt. Persoonlijk, eerlijk en gedurfd.

  5. Als satire is dit erg geslaagd. Als oprecht opiniestuk is het dieptreurig, en alweer een typisch voorbeeld van hoe UK sensatie boven kwalitatieve, kritische journalistiek plaatst.
    De absurde bochten waarin Fay zich worstelt om haar totaal antisociale gedrag te verantwoorden zijn schrijnend om te lezen. De zwakzinnige argumentatie van dit stuk illustreert duidelijk dat Fay beter wat minder zou drinken en feesten zodat ze meer tijd en aandacht in haar studie kan investeren.

  6. If the goal of this article is to get a reaction then it’s perfect, otherwise, what really is the point? to feel sorry for us students not being able to party? to create an argument of “us students” against “the irresponsible adults”? to exonerate you from your actions because there are other people who do worse? If so, all horrible points to make.
    Another question I have is why is one quarter of this article dedicated to tell, in so much detail, the story of escaping the police for going to a very obviously irresponsible gathering? It’s not just disappointing that 60 people seem to have thought it was okay to be there, but one person thought it was a great story to share and be proud of. Especially given the way it’s written makes me feel you expected us to relate, when in reality you confess you just cared for having to pay a fine or having a police record.
    Regarding the “irresponsible adults”, the opposite case can be made for irresponsible young students. Instead of dividing by age or what not, realize there are just irresponsible people and they are the ones you are bound to notice, not the ones who stay at home and distance themselves from you. But I understand it’s easier to point at others than realizing you may be in the wrong for once.
    You say “it’s us, young people and students, who will have to solve the country’s crisis“. There isn’t a point when someone hands a big stick to you and it’s your turn to solve the problem, we are all part of this problem right now. So you shouldn’t be expecting other people to do right, but to do right yourself and prevent this from getting worse. Prevent the problem so you don’t have to fix it later on.
    To answer your final question “Who’s the one being irresponsible here?“, it’s you. You are the one who chooses to go partying, you are the one who chooses to ignore the rules and you are the one who can transmit the virus if you have it. Other people being more irresponsible than you doesn’t make you responsible. So stop shifting blame and look inwards every once in a while
    I also just wanted to say whether you are sick with Corona, or just something else, you should still prevent other people from getting it. The fact it is not Corona doesn’t mean it’s all right to pass it on. Also, why even risk it considering false negatives are a thing too.

    P.S. (you also say “don’t assume that we think the rules don’t apply to us” when you just showed you don’t think they do with the police story, seriously did you read this over at least once?)

  7. Goed verhaal, Fay. Veel mensen delen dit gevoel. Laat je niet muilkorven door de jaknikkers, emotie of groupthink van sommige groepen..

    Enne.. bij ons noemen wij zo’n feestje een “Grapperhausje”

  8. He Fay, tijd voor een Meijer-tje. En daarmee doel ik niet op Famke Louise’s onnozele initiële post, die zich goed laat vergelijken met jouw bovenstaande stukkie, maar haar excuusbrief, waarin ze (wellicht ingefluisterd door haar pa of ma, fam. Meijer) haar uitspraken intrekt, en zegt op zoek te gaan naar “iemand die gespecialiseerd is in pandemieën om mij te educaten over deze situatie”. Je bent al op de goeie plek om je te laten educaten, dus ik heb goeie hoop…

  9. Je kunt best een tijdje leven zonder elke week feestjes te hebben.
    Zijn we echt zo verwend en soft geworden dat we feestjes vieren als nodige basisbehoefte zijn gaan zien? Je gaat er echt niet dood aan als je een tijdje niet meer in gezelschap kan coma zuipen of ballonnetjes huffen. Dit is een situatie die wellicht 1 keer in de 100 jaar voorkomt, ja het is vervelend maar kom op zeg, stel je niet aan.

  10. I think you’re forgetting that there is a whole group of people who aren’t elders who are equally screwed by this thing. I haven’t seen anyone since July, and before that it was only my family since march. Due to other health issues I can’t risk going outside for much more than a walk in my own neighborhood, exactly because I can’t trust people to keep their distance and stick to the rules. I’m glad that for many students my age corona is just a measly cold, nothing to worry about, but not everyone is that lucky. I’ll probably not die from it, but the chance that it will fuck me up hard for months is definitely there. It’s kinda hard, in that perspective, to give a shit about how much people are missing partying. If everyone would have been more careful, I might have been able to like, go to a park without being paranoid as fuck.

      • I’ve found ways to deal with the situation (thank god for grocery delivery service) and basically live on the internet using discord and such to get some social contact in. I think my main way to cope is to just see this as a very strange pause button on life, all the plans I had are kind of on hold if they aren’t able to transition to an online format, and I’m trying to just look at what I can do, as opposed to what I’m not. Things like drawing, writing; creative projects that I never had time for, talking to international friends on the otherside of the world because our friendships have been online based from the start. I’m doing okay right (after some rough weeks in july), and its just about trying to keep myself that way. One thing that ironically helped was listening to a podcast by people who are in prison, because it made me realise the huge amounts of freedoms I do still have despite being in self isolation. I’m just hoping I can keep in this mindset until we’re all done with this shit. I truly can understand the frustration and despair others have experienced during all this, but to take that as an excuse to pretend nothing is happening is… discouraging and maddening to read. But the comments to this article and yours in reply to mine did give me hope that generally, people aren’t completely lost to selfishness. Thank you!

  11. Ik heb best wel begrip voor jongeren die zich eenzaam voelen op dit moment, en die fysiek contact missen met hun familie en vrienden- dat ervaar ik zelf ook. Het is vervelend en pijnlijk om afstand te moeten houden van de mensen die het dichtst bij je staan.
    Maar ik voel nog meer mee met de ouderen én jongeren in risicogroepen die het nu niet meer vertrouwen in Groningen. Die dus binnen blijven en helemáál geïsoleerd raken, puur omdat ze hun gezondheid moeten beschermen. En omdat het nu maar voortduurt en voortduurt lijkt hun positie mij steeds zwaarder worden.
    Ik snap dat je weer sociaal contact wil, maar vanwaar die behoefte dan om met z’n zestigen te gaan feesten zonder afstand? Om uit te gaan op plekken waar het niet coronaproof is? Het gebrek aan massale huisfeesten met een megagroep mensen die je niet eens kent lijkt mij echt het minste probleem op dit moment. Als je je sociale leven terug wil, ga dan met een kleiner groepje vrienden op afstand een borrel doen. Reserveer een café dat het goed voor elkaar heeft. Het is echt niet zo moeilijk om een tussenweg te vinden tussen alleen maar thuis zitten in je eentje en met tachtig man staan zuipen in een kleine ruimte.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here