![](https://ukrant.nl/wp-content/uploads/2018/04/Breeuwsma_nieuw_bg.jpg)
Faystje
Het was hartje corona, ergens begin juni, toen ik thuis in het tv-programma M (van Margriet van der Linden) viel, waarin een moeilijk kijkend meisje een poging tot zingen deed, terwijl Wibi Soerjadi achter de piano een en ander behoedzaam probeerde te maskeren met zijn spel en een enorme bos haar (zo te zien had zijn kapper de lockdown niet overleefd).
‘Gatver, wat doet dat meisje?’, vroeg ik geschrokken.
‘Zij zingt, pap’, zei de jongste zoon.
‘Ja, dat zie ik ook wel, maar ze kan helemaal niet zingen’, meende ik tegen te moeten werpen.
‘Het is Famke Louise, pap’, zei hij, alsof daarmee het hele raadsel was opgelost.
‘Famke wie?’
‘Famke Louise, zij is een bekende influencer’, legde hij uit.
‘Toch kan ze niet zingen’, probeerde ik nog maar eens.
‘Ze heeft een miljoen volgers, pap’, zei hij, alsof dat het enige argument was waar autoriteit aan te ontlenen viel en waarschijnlijk is dat ook zo. In ieder geval, met een miljoen volgers doet een ouwe zeurkous meer of minder er niet toe, zoveel was wel duidelijk.
Nee, het is maar goed dat ik kinderen heb, anders was ik al lang niet meer van deze wereld. In mijn wereld maken Bach en Beethoven, Beatles en Brian Wilson nog de dienst uit, terwijl mijn favoriete sociale medium het papieren boek is. Nou, dan snap je het wel: ik loop hopeloos achter.
Met twee zoons in de studentikoze leeftijd, weet ik echter dat er daarbuiten nog een wereld is en dankzij hen meen ik enig zicht te hebben op wat de jeugd van tegenwoordig bekoort: Boef en Brainpower, Bizzey en Brownie Dutch.
Hoe intelligent is het eigenlijk om de domme haar domheid flink in te peperen?
Ik begrijp dan ook best dat de jeugd, in tijden van corona, aan de ene kant de luxe heeft van een goede gezondheid (dus niet klagen), maar dat ze aan de andere kant zaken moet ontberen die aan het jongzijn juist hun speciale kleur geven: uitgaan, wisselende contacten, festivals en feestjes. Van die dingen dus.
Nu ik wist wie Famke Louise was, bleek ik helemaal up-to-date toen de afgelopen week de halve wereld over haar heen viel, naar aanleiding van de hashtag #ikdoenietmeermee. Haar tv-optreden was me deze keer bespaard gebleven, maar ik begreep uit de reacties erop dat het nogal beschamend was geweest. Het was te dom voor woorden, daar kwam het op neer. Zo dom, dat ze er zelf kennelijk ook van was geschrokken en ondertussen al niet meer achter haar eigen woorden stond.
Maar hoe intelligent is het eigenlijk om de domme haar domheid flink in te peperen?
Inmiddels heeft UKrant haar eigen Famke Louise in de persoon van student-redacteur Fay, die met een lange jammerklacht over de gevolgen van de coronamaatregelen voor haar recht op geluk, doeltreffend haar eigen glazen ingooit (ze heeft in een week meer feestjes dan ik in een jaar en ziet haar kater voor een virus aan).
Was het niet Descartes die ooit schreef dat niets ter wereld zo rechtvaardig is verdeeld als de domheid? Nou ja, hij noemde het ‘gezond verstand’. Het is in de vele reacties op Fays jeremiade dat het gezonde verstand met emmers vol over ons uit wordt gegoten. Dat stemde mij niet vrolijk.
‘Als columnist ben ik ergens ook een influencer’, probeerde ik thuis wat aandacht te trekken.
‘Je had acht likes op je laatste column, pap’, zegt zoonlief nadat hij de Facebookpagina van UKrant heeft geraadpleegd.
Daar moet ik in de slipstream van Famke Louise en Fay deze keer toch wel bovenuit kunnen komen.
O ja, en bij meer dan een miljoen likes geef ik een feestje (voor maximaal drie gasten).