Advertentie

Meneer Muis

Foto Reyer Boxem

Meneer Muis

De huismuis van student-columnist Laura Mijnders hielp haar door tentamens worstelen en zag haar in slaap sukkelen. En nu is-ie dood, het arme beestje.
Door Laura Mijnders
27 april om 21:59 uur.
Laatst gewijzigd op 27 april 2021
om 22:05 uur.
april 27 at 21:59 PM.
Last modified on april 27, 2021
at 22:05 PM.

En ineens lag hij dood in zijn kooi. Geen waarschuwing, niets dat op ziekte wees. Alleen een vreemde klap rond een uur of acht die avond waar we geen acht op hadden geslagen. Meneer Muis kon immers wel vaker theatraal zijn.

En daar lag hij, dood in de kooi. Chocopinda verslindende muis met de grootste muizenbalzak die ik ooit gezien heb. Meneer Muis, eigenlijk een rat, kwam nog voor mijn vriend bij me inwonen. Hoewel sommige studentenhuizen samenleven met muizen en ratten zonder er voor te kiezen, was dit een weloverwogen keuze.

Medio december 2020 werd meneer Muis een Groninger. Het beestje had tot die tijd bij de moeder van mijn vriend in Drenthe gelogeerd. Hij had niet veel op met hond en de kat die er ook woonden en kwam om die reden amper zijn kooi uit.

Meneer Muis kreeg een plekje op de kist naast de tafel in de woonkamer. Vanaf daar zag hij me diverse tentamens en colleges doorworstelen. En zag me in slaap sukkelen op de bank. Zo nu en dan keek ik hem diep in zijn zwarte kraaloogjes en dan was het alsof hij me volledig begreep.

Ik denk weleens dat studenten allemaal een huisdier zouden moeten hebben

Ik denk weleens dat studenten allemaal een huisdier zouden moeten hebben. Je leven delen met een wezentje dat zijn kop houdt, terwijl hij je tegelijkertijd ook nog aanmoedigt, daarmee verzet je bergen.

Het is vreemd om meneer Muis nu zo te zien. Ik heb nog nooit dode mensen gevonden, wel vele dode dieren en vraag me af of we tegen het einde niet allemaal op elkaar lijken. Koud, de mond een beetje open, de ziel uit de ogen weggelekt.

Vroeger vertelde mijn moeder altijd dat er een hemel was, ook voor dieren. Ik stelde me dan voor dat ik daar in een huisje in het bos zou wonen samen met alle dieren die weer zouden leven en oma, die overleed voordat ik de kans had haar te leren kennen.

Studeren zal anders zijn zonder meneer Muis. Vooral alle onderbrekingen die werden getriggerd door het getik afkomstig van het waterflesje waar hij altijd aan lebberde.

Meneer Muis wordt achter de bosjes van mijn tuin begraven. Maar ik heb besloten dat hij vanaf nu gewoon in de hemel is, die kleine chocopinda vretende muis.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.