Waar zijn de studenten? Collegezalen blijven spookachtig leeg

Docenten van de faculteit rechten maken zich zorgen om het welzijn en de studieresultaten van studenten. En ook over hun aanwezigheid tijdens fysieke colleges; ze komen gewoon niet opdagen.

‘Bij hoorcolleges waar 75 van de 120 studenten mogen zitten, zijn er tien’, zegt docent Pepijn Tukker. Bij werkgroepen komt 50 procent opdagen ‘en dan heeft ook niet iedereen het hoorcollege bekeken’.

Tukker ziet tegelijk ook tegenvallende resultaten, evenals Marc de Groot van de fractie Ten Behoeve van Rechtenstudenten (TBR) in de faculteitsraad. Hij noemt de resultaten ‘redelijk bedroevend slecht’, met slagingspercentages van 44, 21 en 30 procent bij enkele vakken.

Grote onvrede

Ook docent Frank Veenstra merkt grote onvrede onder docenten over de aanwezigheid en de resultaten. Hij hoort ook verhalen over gastdocenten: ‘Die gaan dan twee, drie uur met de trein heen en ook weer terug. En ze zitten vervolgens in een zaal met vier studenten.’

Een docent heeft zelfs collega’s ingezet om de zaal maar een beetje op te vullen, volgens Veenstra. ‘We maken een belabberde indruk.’

Dat ligt misschien niet aan het onlineonderwijs, zegt onderwijsdirecteur Jaap Dijkstra. Hij wijst erop dat cijfers in de lockdown juist goed waren. Hij vermoedt dan ook dat studenten de verloren studententijd nu ‘in al te enthousiaste mate’ aan het inhalen zijn.

Omschakelen

En vergeet niet dat het voor studenten lastig is dat ze steeds moeten omschakelen tussen on site en online, merken studieadviseur Michelle Bokma-Calderón en hoogleraar Irene Burgers op. Dat is een andere manier van informatie verwerken en dat kan de slechte resultaten misschien ook verklaren.

Veenstra ziet een simpele oplossing: wel streamen, maar niet opnemen. ‘Corona is geen reden om niet te streamen. En je kunt altijd aantekeningen vragen van een studiegenoot die er wel bij was.’ Docenten moeten daarom zelf kunnen beslissen of ze opnemen of niet, vindt hij.

Decaan Wilbert Kolkman erkent het probleem. Bij de commissie onderwijsinnovatie, die in januari bijeen komt, is dit volgens hem dan ook ‘een groot punt’: Hoe krijgen we mensen terug in de zaal?’

English

13 REACTIES

  1. Wanneer er zoveel onzekerheid is en er continu alleen maar angst wordt verspreid is het begrijpelijk dat sommige studenten er gewoon even geen zin meer in hebben. Mondkapje af, mondkapje op, dit doen, dat doen, dit zal besmettingen verminderen, oh nee toch niet, of toch wel, et cetera. Niet alleen op de campussen, maar in alle delen van de samenleving (niet mogen sporten na 17:00?!).

    Daarnaast is de mentale gezondheid van studenten enorm achteruit gegaan dit jaar, zoals dat grote onderzoek laatst uitwees. Meeste studenten (ook mbo en hbo) die ik ken zijn gewoon moe.

    Ikzelf doe op dit moment een minor bij de rechtenfaculteit en volg vrijwel alle (werk)colleges online, of ik kijk ze later terug.

  2. Ik studeer niet aan FRG, maar ik zou denken bij grote studies als rechtsgeleerdheid dat je als student zijnde veel baat hebt bij werkcolleges, waarbij een meer interactieve setting centraal staat.

    Ook voor de Corona crisis kan ik me herinneren dat er veel discussie was over het volgen van online colleges bij FRG, toch? Kan het er misschien mee te maken hebben dat er specifiek bij hoorcolleges misschien makkelijk wordt gedacht, ‘dat haal ik wel even in’? (want van nature meer eenrichtingsverkeer qua onderwijservaring?). Wat op zich niet een heel gekke gedachte is.

    Misschien is het een idee om, indien mogelijk, de aanwezigheidsplicht op te schalen (van zowel hoor- als werkcolleges) en te werken met roulerende groepen. Dus bijvoorbeeld aan het begin van een cursus een rooster opmaken welke studenten wanneer fysiek aanwezig dienen te zijn en dat ze bijvoorbeeld als thuisopdracht van tevoren bepaalde slides moeten hebben doorgenomen (+ het lezen van bijbehorende literatuur), voordat ze deelnemen aan het fysieke college. Zo heb je als docent altijd studenten in de zaal en wordt je als student geacht om, in ieder geval deels aanwezig te zijn. Misschien dat studenten dat juist ook wel prettig vinden, als een soort stok achter de deur. En vanwege het roulerende karakter kun je prima binnen de max. 75 blijven. Het opmaken van een dergelijk rooster brengt wel extra administratieve taken voor docenten mee, maar misschien kan dit opgevangen worden met Ruggesteun?

    Wat hier denk ik wel in meespeelt, in ieder geval voor een deel van de studenten, is (m.i. een terechte) angst voor besmetting bij grote groepen. Maar die vrees kan misschien ook verzacht worden met roulerende colleges.

    Zelf ben ik in ieder geval heel blij en dankbaar voor fysiek onderwijs, ook met de hoorcolleges

    • Het is wel een beetje jammer dat oplossingen voor dit soort zaken kennelijk automatisch ook meer werk voor onderwijsstaf moeten opleveren. Het idee van RUGgesteun was nu juist om de werkdruk te verlichten; dan moeten we niet extra werk gaan creëren om daarmee op te vangen. De oplossing van Frank Veenstra (colleges niet meer opnemen) zou dan een stuk makkelijker (en vermoedelijk ook behoorlijk effectief) zijn. Ik vind het eigenlijk wel een goed idee. Zou mooi zijn als faculteiten die actief bij docenten onder de aandacht brengen als legitieme keuze.

      • Nou, die eerste zin suggereert wel een beetje alsof ‘meer werk voor onderwijsstaf’ het vertrekpunt is van mijn argument. Dat is niet het geval. Waar ik op doelde was: gezien het feit dat medewerkers in het kader van Ruggesteun zijn aangesteld om lasten te verlichten, zij [die al aangesteld zijn] misschien ondersteuning kunnen bieden in de oplossing die ik voorstelde, in het geval zij daar de tijd en ruimte voor hebben in de omvang van hun aanstelling.

        Ik vraag me af hoe inclusief de oplossing is om wel te streamen, maar niet op te nemen. Hoe gaan studenten die ziek zijn en/of kampen met andere persoonlijke omstandigheden colleges volgen? Waarmee ik overigens niet zeg dat mijn voorstel dé oplossing is, ik probeer gewoon mee te denken. In het algemeen denk ik dat het voornaamste vertrekpunt moet zijn vanuit goede intenties oplossingen te zoeken die redelijk en realiseerbaar zijn; en ja, dat kan extra werk met zich meebrengen, dat is een investering. Maar ook daarvoor geldt dat je bij die overweging kijkt naar hoe redelijk en realiseerbaar dat is. Het is uiteraard niet de bedoeling medewerkers die al overlopen nóg meer taken toe te schrijven.

        • Nee, inderdaad: ik snap wel dat het niet je bedoeling is om meer werk voor onderwijsstaf te creëren, maar het is wel zo dat mensen in het algemeen te makkelijk (naar mijn mening) voorstellen om maar weer een nieuw administratief systeempje op te tuigen waar onvermijdelijk meer werk mee gemoeid is. Meer moeten doen om hetzelfde resultaat te bereiken (een redelijk aantal studenten in de zaal) is geen investering. We zouden er ook voor kunnen kiezen om dingen niet te doen (bijvoorbeeld: colleges opnemen en deze opnames automatisch voor alle studenten in het vak beschikbaar stellen), in plaats van steeds meer extra dingen te doen.

          Inclusiviteit is, net als veel andere dingen, erg belangrijk en het zou inderdaad goed zijn als daar een oplossing voor bleef bestaan. Online colleges die niet opgenomen worden (de livestreams dus) zouden voor veel van deze mensen al een uitkomst zijn. Vóór de coronacrisis kwam het bovendien wel eens voor dat colleges wel werden opgenomen, maar waarbij de opnames dan alléén beschikbaar gesteld werden aan mensen voor wie dat een echte noodzaak was (wat overigens ook weer extra werk betekent, want iemand moet dan dan controleren enzovoorts).

          Aan de andere kant is het in het leven soms ook zo dat je door omstandigheden dingen mist; als mensen helemaal niet in staat zijn om colleges (in de zaal of als livestream) te volgen op de momenten dat ze gegeven worden, hebben ze meestal nog altijd de keuze om tentamen te doen zonder (alle) colleges gevolgd te hebben. Er zijn veel studenten die dat sowieso al uit vrije wil doen. Maar het kan ook zijn dat iemand gewoon niet in staat is om op een bepaald moment een vak te volgen; dat is dan echt heel jammer, maar toch niet altijd te voorkomen.

          • De mogelijke oplossing die ik opperde is meer een kwestie van dingen anders doen, met als gevolg dat er inderdaad een extra handeling (of handelingen) bij komt kijken. Dat is wezenlijk iets anders dan ‘meer moeten doen om hetzelfde resultaat te bereiken’ als voornaamste uitgangspunt (en ‘meer moeten doen om hetzelfde resultaat te bereiken’ kan in bepaalde gevallen m.i. zeker wel een investering zijn, maar dat terzijde)

            ‘Online colleges die niet opgenomen worden zouden voor veel van deze mensen al een uitkomst zijn’. Waar is dit op gebaseerd? Ik zou intuïtief juist denken dat studenten dan nóg meer druk voelen. Wat je zegt over dat je in het leven door bepaalde omstandigheden soms dingen moet missen, helemaal mee eens. Maar we zitten in een Corona crisis, waarbij bepaalde problematiek (zoals o.a. studentenwelzijn) ineens op een veel grotere groep betrekking heeft én het nog onduidelijk is wat nou maakt dat veel studenten wegblijven. Inclusiviteit in deze context gaat dus niet meer om alleen Jantje of Pietje.

            Voor beide interventies (de oplossing die ik schetste en het wel streamen & niet opnemen) geldt dat er een ‘dwingende maatregel’ getroffen wordt, ofwel a) als student moet je ineens vaker fysiek aanwezig zijn, ofwel b) de student kan op één moment de streams/colleges volgen, want het wordt niet opgenomen. Ik vraag me echter af of je in geval van het laatste 1) meer studenten in de collegezalen zult krijgen en 2) of het de studieresultaten ten goede zal komen. Eerlijk, ik zou verbaasd zijn als dat zo is.

          • Tja, waar is het op gebaseerd – niet op enige vorm van onderzoek, dat moet ik toegeven. Mijn inschatting is dat, van de studenten die niet naar ‘fysieke’ colleges kunnen of willen komen, het grootste deel in principe wel in staat zou zijn om het college op dat moment online te volgen. Dan denk ik aan mensen die corona (of een andere besmetting) hebben zonder ernstige klachten, mensen die zich moeilijk kunnen verplaatsen of van ver moeten komen, mensen die zich om wat voor reden dan ook liever (nog) niet onder de mensen begeven, enzovoorts. Voor die mensen zou een livestream in principe voldoende moeten zijn en zijn opnames in principe niet nodig.

            Dat dit kan leiden tot meer druk is misschien wel waar, maar je zou het m.i. net zo goed kunnen framen als structuur. Juist het wegvallen van regelmaat en een externe structuur is, denk ik, voor veel mensen erg belastend en kan ook veel bijgedragen hebben aan allerlei psychische problemen. Door mensen de vanzelfsprekende ‘vrijheid’ te geven om colleges terug te kijken wanneer het hen uitkomt, dwing je ze ook om dat zelf, vanuit hun eigen discipline en motivatie, te doen. Dat is weer een heel ander soort druk.

            Maar goed – we hoeven het niet eens te worden en ik ben al lang blij dat we hier een beschaafde gedachtenwisseling over kunnen hebben. :-)

          • Het is de vraag of het een kwestie is van niet willen, of (mentaal/fysiek) niet kunnen komen naar fysieke colleges. In het kader van structuur lijkt het me juist helpend ook deels fysiek aanwezig te moeten zijn, als de gezondheid het toelaat en daarnaast college opnames te behouden. Uiteindelijk is het misschien ook de vraag welk sub-probleem de faculteit voornamelijk wil aanpakken.

            En ja Eric, helemaal eens met het laatste!

  3. Ik begrijp dat met gastdocenten en docenten van de RUG zelf het teleurstellend is dat studenten eigenlijk niet op komen dagen. Op dit moment zitten veel studenten weer in de sleur van een nieuwe lockdown en het feit dat COVID-19 cases cijfers omhoog blijven gaan en de schuld in de media vaak naar de studenten toe gaat grote invloed heeft. Ik denk dat het belangrijk is dat docenten ook bij studenten blijven na gaan waarom ze niet langs komen. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat misschien een handvol van mijn lecturers oprecht met de studenten mee denkt en de situatie. Terwijl merendeel van de lecturers juist alleen maar problemen bij zichzelf zien en niet mee willen denken met de studenten. Studenten willen graag naar de lectures en weer volledig naar de universiteit kunnen, maar ik denk dat de mentale staat van studenten en niet zozeer het idee dat
    ‘we van alles in moeten halen’ wat we vorig jaar gemist hebben een belangrijk punt is in de lege zalen.

    Leg de vraag bij je studenten neer.

    • Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat misschien een handvol van mijn lecturers oprecht met de studenten mee denkt en de situatie.” Hoe weet je dit? Veel staf is al jarenlang keihard aan het werk om zelfs in tijden van intense drukte en onderbezetting jullie van kwalitatief goed onderwijs te voorzien. Het is nogal ongepast om het merendeel van docenten zo weg te zetten, zeker aangezien je de feiten helemaal niet kent.
      Ten tweede: uiteindelijk moet er wel commitment van beide kanten zijn om het proces te laten slagen. Dat betekent dat als je je gehinderd voelt, het belangrijk is om dit aan te geven zodat men kan kijken of er barrières zijn die weggenomen kunnen worden. Je docent kan niet in jouw hoofd kijken wat er allemaal speelt.

      • Gossie, die overbetaalde docenten hebben het toch wel zo enorm zwaar. En de student die inmiddels 2 jaar in zijn muffe kamertje opgesloten zit, en €2143 voor een livestream abonnement betaalt, die heeft het heel makkelijk natuurlijk! Laat me niet lachen XD. Volgensmij zijn het altijd nog de studenten die grof geld neerleggen voor een waardeloze studie van belabberde kwaliteit, en ondertussen krijgen die zeikende docenten nog dik betaald ook voor deze grap. De docent hoort de student te dienen en niet andersom!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Reacties met een link worden beoordeeld en kunnen worden geweigerd. / Comments containing a link will be reviewed and may not be published.

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in